Jak długo wytrzyma magnes neodymowy z Allegro przyczepiony do dwuteownika?

Pan Lukasz napisał:

Z tego co pamietam to gadolin byl relatywnie niezwykly pomiedzy
reszta metali.

"Relatywnie niezwykły" -- podoba mi się to określenie!

Mysle ze to wyjasnia ze on se nie popodskakuje tylko sie przyklei
i tak zostanie https://www.youtube.com/shorts/5KeB7kLK2kc

Że se nie będzie podskakiwał, wie każdy, kto ufa zasadzie zachowania
energii i nie wierzy w perpetuum mobile. Film tego nie wyjaśnia,
pokazuje tylko efekt Curie w temperaturze pokojowej.

Ale nie trzeba się odwoływać do perpetuum mobile, istnieją ciekawe
projekty silników magnetycznych zasilanych energią cieplną. Obręcz
gadolinowa, podgrzewana w połowie, a w drugiej nie, lub wręcz
chłodzona. Może to być zanurzenie w ciepłej wodzie, może być grzanie
prominiami słonecznymi i chłodzenie kosmiczną pustką (na Księzycu
są do tego dobre warunki). Tuż przy granicy, ale po ciepłej stronie,
jest magnes. Przyciąga on zagraniczny ferromagnetyczny fragment
obręczy, który zaraz się ogrzeje i przyciąganym być przestanie.
A wtedy znowu nastąpi wyjście z równowagi, przyciągnięty zostanie
następny odcinek, obręcz będzie się obracać. Można w ten sposób
skonstruować na przykład słoneczny rydwan.

Jarek

On 2024-10-16, Jarosław Sokołowski <jaros@lasek.waw.pl> wrote:
Dawno temu, 2 lutego 2011 roku, zamieściłem na tej grupie wiadomość
slrnikj0d5.b8s.jaros@falcon.lasek.waw.pl>, której fragment cytuję
poniżej:

No dobrze, to teraz ja. Wyobraźmy sobie taki wielki wielgachny magnes
stały. Zamocowany nieruchomo spory kawałek nad powierzchnią ziemi.
Ale mimo sporej odległości, magnes potrafi przyciągać ferromagnetyczne
przedmioty położone pod nim -- bo to wielki wielgachny magnes, bardzo
silny.

Kładziemy pod nim przedmiot wykonany, dajmy na to, z gadolinu.
Pierwiastek ten wybrałem nie dlatego, że się śmiesznie nazywa, tylko
z powodu wyjątkowo niskiej temperatury Curie. Tym, którzy w tej chwili
odczują potrzebę zajrzenia do Wikipedii, wyjaśnie od razu, że temperatura
Curie to taka, powyżej której ferromagnetyki tracą swoje własności
i przestają być przyciągane przez magnesy.

Nasz gadolin poszybuje w górę ruchem przyspieszonym, aż w końcu wyrżnie
w magnes. Gdyby ktoś niepokoił się, że od tego wyrżnięcia stanie się
coś złego magnesowi, możemy przed nim zamontować odpowiedni zderzak.
A jak wyrżnie, to jego energia kinetyczna zamieni się w ciepło (sporo
jej będzie, bo magnes wiegachny, więc i prędkość nielicha). Jak gadolin
osiągnie skutkiem wyrżnięcia temperaturę Curie, to się odklei i spadnie.
Na dole wykona użyteczną pracę przy łupaniu orzechów, odda też jakże cenne
i pożądane ciepło. Gdy ostygnie, poleci znów do góry. I tak w bez końca,
jak kamień Syzyfa.

Teraz proszę mi powiedzieć, o co tu chodzi. Tyko bez takich, że "e tam,
perpetum mobile nie istnieje, pani w szkole tak mówiła" (wiem, że nie
istnieje). Albo że takie wielgachne magnesy nie istnieją -- może nie
istnieją, ale co przeszkadza, by istniały?

Zagadkę wymyśliłem jeszcze na studiach, czyli bardzo dawno temu. Od tego
czasu straszę nią napotkanych fizyków. Niektórzy (nawet całkiem dobrzy)
po wysłuchaniu przypominają sobie nagle, że mieli właśnie Coś Ważnego do
zrobienia.

Warunki są adiabatyczne czy jest wymiana ciepła z otoczeniem? Ja się na
tym nie znam, bo to fizyka, ale obstawiam, że w temperaturze Curie
zachodzi przemiana, która ma jakąś entalpię, więc coś gdzies oddaje lub
pobiera ciepło z otocznia. Przykładowo (prosze nie bić, bo nie wiem czy
tak tam jest), jak ten gadolin sobie spadnie, to pobierze z otoczenia
cipło, na uporządkowabnie swoich ferromagnetycznych gadolnowych domen.

On Fri, 18 Oct 2024 04:40:26 GMT, Marcin Debowski wrote:
On 2024-10-16, Jarosław Sokołowski <jaros@lasek.waw.pl> wrote:
Dawno temu, 2 lutego 2011 roku, zamieściłem na tej grupie wiadomość
slrnikj0d5.b8s.jaros@falcon.lasek.waw.pl>, której fragment cytuję
poniżej:

No dobrze, to teraz ja. Wyobraźmy sobie taki wielki wielgachny magnes
stały. Zamocowany nieruchomo spory kawałek nad powierzchnią ziemi.
Ale mimo sporej odległości, magnes potrafi przyciągać ferromagnetyczne
przedmioty położone pod nim -- bo to wielki wielgachny magnes, bardzo
silny.

Kładziemy pod nim przedmiot wykonany, dajmy na to, z gadolinu.
Pierwiastek ten wybrałem nie dlatego, że się śmiesznie nazywa, tylko
z powodu wyjątkowo niskiej temperatury Curie. Tym, którzy w tej chwili
odczują potrzebę zajrzenia do Wikipedii, wyjaśnie od razu, że temperatura
Curie to taka, powyżej której ferromagnetyki tracą swoje własności
i przestają być przyciągane przez magnesy.

Nasz gadolin poszybuje w górę ruchem przyspieszonym, aż w końcu wyrżnie
w magnes. Gdyby ktoś niepokoił się, że od tego wyrżnięcia stanie się
coś złego magnesowi, możemy przed nim zamontować odpowiedni zderzak.
A jak wyrżnie, to jego energia kinetyczna zamieni się w ciepło (sporo
jej będzie, bo magnes wiegachny, więc i prędkość nielicha). Jak gadolin
osiągnie skutkiem wyrżnięcia temperaturę Curie, to się odklei i spadnie.
Na dole wykona użyteczną pracę przy łupaniu orzechów, odda też jakże cenne
i pożądane ciepło. Gdy ostygnie, poleci znów do góry. I tak w bez końca,
jak kamień Syzyfa.

Teraz proszę mi powiedzieć, o co tu chodzi. Tyko bez takich, że "e tam,
perpetum mobile nie istnieje, pani w szkole tak mówiła" (wiem, że nie
istnieje). Albo że takie wielgachne magnesy nie istnieją -- może nie
istnieją, ale co przeszkadza, by istniały?

Zagadkę wymyśliłem jeszcze na studiach, czyli bardzo dawno temu. Od tego
czasu straszę nią napotkanych fizyków. Niektórzy (nawet całkiem dobrzy)
po wysłuchaniu przypominają sobie nagle, że mieli właśnie Coś Ważnego do
zrobienia.

Warunki są adiabatyczne czy jest wymiana ciepła z otoczeniem? Ja się na
tym nie znam, bo to fizyka, ale obstawiam, że w temperaturze Curie
zachodzi przemiana, która ma jakąś entalpię, więc coś gdzies oddaje lub
pobiera ciepło z otocznia. Przykładowo (prosze nie bić, bo nie wiem czy
tak tam jest), jak ten gadolin sobie spadnie, to pobierze z otoczenia
cipło, na uporządkowabnie swoich ferromagnetycznych gadolnowych domen.

Jakoś tak by się należało spodziewać, ale:
1) gadolin jest na dole
2) Gd leci do góry, uderza, rozgrzewa się

3) Gd opada, troche ciepla pewnie odda u góry, ale tego raczej nie
chcemy, bo ma przekroczyc temp Curie.

4) Gd uderza na dole, jeszcze bardziej się rozgrzewa.
5) Gd oddaje ciepło.

Stale oddaje.

3) Gd opada, troche ciepla pewnie odda u góry, ale tego raczej nie
chcemy, bo ma przekroczyc temp Curie.

Wystarczy, że przemiana zajdzie i temp. będzie trochę powyżej, na tyle,
że w drodze na dół zdązy się ochłodzić.

Ja si na tym nie znam, bo to fizyka, ale obstawiam, e w
temperaturze Curie zachodzi przemiana, która ma jak entalpi,
wic co gdzies oddaje lub pobiera ciepo z otocznia.

Szefie, jak ja slysze slowo "ufa" w kontekscie nauki albo
po angielskiemu "believe" to mnie skreca.

Nie ma ufa, nie ma wierzy. Nauka jest tylko oparta na dowodach
i twardych doswiadczeniach.

Takie podejscie w kontekscie Twojej zagadki to szamanizm.

Sdziem e zaley ci na wyjasnieniu konkretnym.

A z magnesami daj sobie spokój. Oprócz internetowych "odkrywców"
nikt jeszcze z magnesu adnej energii nie wycign :)

Ale ten gadolin ... wielce ciekawy ..

Pan Marcin Debowski napisał:

Ja się na tym nie znam, bo to fizyka, ale obstawiam, że w
temperaturze Curie zachodzi przemiana, która ma jakąś entalpię,
więc coś gdzies oddaje lub pobiera ciepło z otocznia.

Bardzo dobra intuicja. W pierwszej iteracji naturalne jest założenie,
że "coś gdzieś". Potem trzeba tego cośgdziesia przeanalizować -- i tu
pojawiają się pierwsze problemy. Pamiętamy zwykle, że na lekcji czy
wykładzie mówili o jakimś punkcie Curie, poniżej którego magnetyzm
taki, a powyżej śmaki. Więcej nie powiedzieli. Tymczasem ta przemiana
nie ogranicza się do efektów magnetycznych. I tu (u niektórych) pojawia
się Chęć Poznania.

...Ch Poznania...

O ile pamitam, przemiana Curie jest przemian drugiego rodzaju,
zmienia si ciepo waciwe, ale entalpia przemiany jest zerowa.

Problemem w przypadku Twojego "silnika" moe by histereza temperatury
Curie.

Histereza rzeczywicie towarzyszy wielu rzeczom. Na przykad pomiarom
temperatury za pomoc termopary. W co niektórzy z grupowiczów nie mog
uwierzy.

Pan Paweł Pawłowicz napisał:

Histereza rzeczywiście towarzyszy wielu rzeczom. Na przykład pomiarom
temperatury za pomocą termopary. W co niektórzy z grupowiczów nie mogą
uwierzyć.

A tak, dla symetrii warto dodać, że pomiarom temperatury towarzyszą też
inne rzeczy. Temperatura nie jest przecież wielkością fizyczną, jak na
przyład masa czy ładunek elektryczny. To wielkość statystyczna. Można
zmierzyć temperaturę w pokoju i wpisać do dziennka pomiarów 20,24°C.
Ale co to dokładnie oznacza? Nie do końca wiadomo. Kolejny pomiar, który
pokaże 20,27°C może być równie dobry. I nie ma to związku z rozdzielczością,
dokładnościa, czy w ogóle z samym przyrządem pomiarowym. Można więc mówić
o pewnym *poziomie ufności*. A w coś takiego niektórzy z grupowiczów nie
mogą uwierzyć. A nawet istnieje ryzyko, że ich od tego skręci.

Pan Paweł Pawłowicz napisał:
Histereza rzeczywiście towarzyszy wielu rzeczom. Na przykład pomiarom
temperatury za pomocą termopary. W co niektórzy z grupowiczów nie mogą
uwierzyć.

A tak, dla symetrii warto dodać, że pomiarom temperatury towarzyszą też
inne rzeczy. Temperatura nie jest przecież wielkością fizyczną, jak na
przyład masa czy ładunek elektryczny. To wielkość statystyczna. Można
zmierzyć temperaturę w pokoju i wpisać do dziennka pomiarów 20,24°C.
Ale co to dokładnie oznacza? Nie do końca wiadomo.

Kolejny pomiar, który
pokaże 20,27°C może być równie dobry. I nie ma to związku z rozdzielczością,
dokładnościa, czy w ogóle z samym przyrządem pomiarowym.

Niestety pole magnetyczne jest potencjalne

wiec nie wazne jak
uksztaltowane to wchodzac w nie i wychodzac z niego energia potencjalna
sie zbutnio nie zmienia (straty cieplne np.)

Znajdz mi taki.

Bo jestes o krok od perpetum mobile.

A na dzis podumaj jak sie taki strumieniowy silnik zatrzymuje.

W dniu 14.10.2024 o 14:06, Arnold Ziffel pisze:
PiteR <email@fauszywy.pl> wrote:

nie jest - nie wykonuje podczas wiszenia zadnej pracy wiec nie
zuzywa energii

to dlaczego nie odpada w dół?

Czym różni się magnes przyklejony polem magnetycznym od kawałka
czegokolwiek, o tej samej wadze co magnes, przyklejonego klejem?


Ja bym się zapytał czym różni się od ręki i jak trzymać ręką i nie
zmęczyć się.